در دوران دانشجویی در درس جنین شناسی وقتی با موضوع بسیار عجیب و خیره کننده مهاجرت سلولها از نقطه ای از جنین به نقطه ای دیگر، از بین رفتن منظم آنها و ایجاد جوانه های تشکیل اعضا برخورد می کردم ناخودآگاه خدا را به خاطر می آوردم و بارها پیش خود گفتم این نظم و انضباط شگفت انگیز و فوق العاده حتما ریشه در وجودی عظیم و فوق العاه به نام خدا دارد..اینک سالها از آن موقع گذشتهع و در این ایام بارها در برخورد با دیگر موضوعات بیولوژیک به چنین یقینی رسیده ام ولی مزه درس جنین شناسی که من به آن درس توحید می گفتم هرگز از زیر زبانم خارج نمی شود. اخیرا به مطلبی در علم فیزیک برخورد کردم به نام ذره خدا...اسم علمی این پدیده بوزون هیگز است. بنده اصلا در رشته فیزیک سررشته ای ندارم ولی نتیجه مطالعه چند مطلب در باره این موضوع مستقیما خاطرات درس جنین شناسی را در ذهن من زنده کرد. کاملا واضح است که در ماجرای بوزون هیگز دانشمند یا دانشمندانی  در برخورد با یک پدیده فیزیکی چنان شیفته و ذوق زده شده اند زیرا راهی مهم را به سوی کشف ماهیت جهان هستی یافته اند. به افتخار این ذوق زدگی و از آنجا که این مقاله می تواند آغاز برخی مطالب جدید در این وبلاگ در حوزه نظریه طراحی هوشمند باشد خیلی مناسب دیدم تا خوانندگان محترم را نیز با ذره خدا  آشنا کنم . باز هم می نویسم که رشته فعالیت بنده فیزیک نیست و این نوشتار صرفا یک جمع آوری مطلب از منابع مختلف است وگرنه دوستان عزیز فیزیکدان قطعا بهتر از بنده می توانند در باره اهمیت این موضوع و اینکه چرا کاشفان آن نام آن را ذره خدا نامیدند بنویسند


به عنوان کسی که از فیزیک اطلاع زیادی ندارد همینقدر می توانم بگویم که هر چه دانش و اطلاعات بشر از جهان بیشتر می شود ، وجود یک خالق فوق هوشمند که هوش و علم را هم خودش آفریده و این و و بسیاری از صفات دیگر جزو ذات اوست بیشتر و بیشتر نمایان می شود. ما اعتقاد داریم که جهان از بینهایت موجود تشکیل شده و هر موجودی نیز در ذات خود داری یک ماهیت بی نهایت است که هیچگاه علم بشر نخواهد توانست به کنه آن پی ببرد. فرگشت گرایان به خطا سعی می کنند ایجاد موجودات زنده بر روی زمین را به پدیده فرگشت نسبت داد و برخی از آنها نیز سعی می کنند از این راه، خدا را بالکل انکار کنند. در بعد کیهانی نیز آنها با مطرح کردن نظریه مضحک فرگشت کیهانی در همین مسیر در تلاشند. حال وقتی دانشمندان به ابعاد بسیار ریز و ساب اتمیک مواد پی می برند متوجه می شوند تا چه حدی این نظریه فرگشت کیهانی غلط و غیر قابل قبول است. در دوران دبیرستان  همیشه می گفتند که مواد از ملکولها تشکیل شده و ملکولها نیز از اتمها و اتمها نیز از الکترون و نوترون و پوزیترون...حال صحبت از این است که که اجزا تشکیل دهنده یک اتم در مدل استاندارد ، 61 جزء است   و کشف ماده بوزون هیگز در واقع وجود این 61 جزء را تکمیل کرد. با این اوصاف ممکن است هر 50 سال با پیشرفتهای دیگر و برخورد بوزونها به هم باز هم متوجه شوند که خود بوزونها نیز از عناصر ریزتری تشک شده اند و این ماجرا تا قرنها همینطور ادامه یابد. با این اوصاف چگونه می توان قبول کرد که این جهان با تمامی ویژگیهای ملکولی، اتمی و ساب اتمیک خود به صورتی تصادفی و در اثر تکرارهای زیاد پدید آمده باشد؟چرا برخی انسانها در مسیر گمراهی تا این حد شتابان و کوردل هستند؟

 

بوزون چیست؟

 
بوزون یک ذره زیر-اتمی است. ذرات اتمی پرتون ها، نوترون ها و الکترون ها هستند. در حالی که در دنیای یونان اتم به معنی غیر قابل تقسیم بود، دانشمندان مدرن دریافتند که ذرات اتمی هم قابل بخش به ذرات زیر-اتمی هستند. که این ذرات زیر-اتمی شامل کوارک ها، لپتون ها و بوزون ها می شوند.

 

مدل استاندارد (ذرات بنیادی)

رده‌بندی ذرات به صورتی خاص که اکنون برای توصیف ذرات بنیادی به کار می‌رود را مدل استاندارد می‌گویند. بر اساس مدل استاندارد (ذرات بنیادی) ماده از ۶۱ ذره تشکیل شده که این ذرات در سه دسته قرار می‌گیرند:

مدل استاندارد برهمکنشهای قوی، الکترومغناطیسی و ضعیف بنیادی را با بکارگیری نظریه میدانهای کوانتومی بیان می‌کند. نظریه پیمانه‌ای آن بر پایهٔ تقارن موضعی گروه هایSU(3)C* SU(2)L *U(1)Y می‌باشد. C نشان دهندهٔ رنگ، L کایرالیتی چپگرد و Y فوق بار ضعیف است.

لپتون‌ها

لپتون‌ها سه نسل دارند که هر نسل از یک ذره و نوترینوی آن ذره تشکیل شده است.

هرکدام از آنها هم یک پاد ذره دارند. به این ترتیب تعداد کل لپتون‌ها ۱۲ عدد می‌گردد. (به عنوان مثال الکترون، نوترینوی الکترون، پوزیترون (پاد ذره الکترون)، نوترینوی پوزیترون برای نسل اول)

کوارک‌ها

کوارک‌ها هم سه نسل دارند که هر نسل از دو نوع کوارک تشکیل شده است. این انواع کوارک‌ها را طعم کوارک می‌نامند.

کوارک‌ها شش طعم دارند و هر طعم یک پاد کوارک دارد و هرکدام از آنها در سه رنگ گوناگون هستند.

بدین ترتیب در مجموع ۳۶ نوع کوارک وجود دارند.

میانجی‌ها

برای حمل نیروهای بنیادی طبیعت به ذرات میانجی نیاز است.

برای نیروی الکترومغناطیسی

یک ذره(فوتون)

برای نیروی ضعیف

سه ذره

برای نیروی قوی

هشت ذره (گلوئون)

همچنین در صورت پذیرفتن نظریه الکترو ضعیف به یک ذره هیگز نیازاست.

بدین ترتیب، در دسته ذرات میانجی، رویهم رفته ۱۲ ذره پذیرفته شده و ۱ ذره پیش‌بینی شده وجود دارند. به این ترتیب ۶۱ ذره مدل استاندارد را تشکیل می‌دهند. البته به تازگی بنا بر اعلام سرن ذراتی به با رفتار شبیه به بوزون هیگز مشاهده شده‌اند که با این حساب همهٔ ذرات مدل استاندارد در آمایشگاه مشاهده شده‌اند.

تعمیم مدل استاندارد

اگر بخواهیم نیروی گرانشی را نیز در مدل استاندارد وارد کنیم یک ذره به نام گراویتون لازم داریم. این ذره تاکنون در آزمایشگاه مشاهده نشده‌است.

 95 درصد ابهام در ماهیت جهان هستی

"رولف دیتر هویر" فیزیکدان آلمانی که از سال ( 2009) ریاست سازمان اروپایی "سرن" را به عهده گرفته و  از سال 2005 میلادی مدیر پژوهشی شتابدهنده آلمانی " دی.ای.اس.دبلیو." در هامبورگ بوده گفته، ما هنوز قادر به تشریح و توضیح کیفیت 95 درصد از انرژی و ماده در کیهان و کائنات نیستیم.


هویر با تاکید بر اینکه فیزیکدانان در آغاز سومین هزاره هنوز نمی دانند که 95 درصد از جهان و کیهان از چه ساخته شده است افزود: بشر در دهه های گذشته موفقیت های جالب و شگفت آوری در بخش فیزیک ذرات داشته و کیفیت ماده در محیط اطراف خود را تشریح کرده ایم.

این متخصص فیزیک ذرات گفت، اما ماده ای را که ما به این نحو می شناسیم، صرفا 5 درصد از کیهان و گیتی را تشکیل می دهد و ما 95 درصد از عالم وجود و جهان هستی را نمی شناسیم. .ذره خدا ذرات کوچکی هستند که نقش بسیار مهمی در شکل دادن جهان هستی دارند.و اگر ساختار دقیق آن کشف شود دانشمندان می توانند به ماهیت دقیق کیهان پی ببرند و ماهیت ۹۶ درصد از جهان هستی کشف شود..دانشمندان اعلام کردند که در مشاهدات خود به این نکته پی بردند که ذره بوزون هیگز  ۱۳۳ بار سنگین تر از پروتون موجود در قلب اتم بود.یعنی وزن آن ۱۱۵ تا ۱۳۵ گیگا الکترون بود.

 

بوزونِ هیگز چیست؟

 هیگز آخرین بخش گمشده مدل استاندارد ( Standard Model )‌ است. تئوری که بلوک های اصلی سازنده جهان را تشریح می کند. ۱۱ ذره دیگری که توسط این مدل پیش بینی شده اند، تا کنون کشف شده بودند و حالا پیدا شدن هیگز می تواند مدل استاندارد را تایید نماید. با اثبات وجود این ذره، ما مجبور به باز اندیشی در خصوص نحوه شکل گیری جهان خواهیم بود.

دانشمندان عقیده دارند در یک میلیاردم ثانیه پس از بیگ بنگ، جهان هستی یک سوپ فوق العاده غول پیکر از ذراتی بوده که با سرعت نور با یکدیگر مسابقه گذاشته بودند و هیچ جرمی نداشته اند. در این میان برهم کنش آنها با میدان هیگز باعث شده که جرم پیدا کنند و سرانجام جهان شکل بگیرد.

میدان هیگز، یک میدان انرژی تئوری و نادیدنی است که تمام کیهان را در برگرفته است. برخی ذرات (همچون فوتون ها که اجزاء نور هستند) توسط این میدان تحت تاثیر قرار نگرفته اند و در نتیجه جرمی ندارند. بقیه ذرات اما به خوش شانسی فوتون ها نبودند و همانند قاشقی که در آش گیر می کند، در این میدان انرژی به دام افتادند. تمامی ذرات با فواصل کم و زیاد در اطراف این میدان هستند و در حال بده بستان و اثرات متقابل با آن هستند و بوزون های هیگز را که به صورت خوشه ای به تعداد کاملا متفاوت در اطراف هر ذره هستند، به خود جذب می کنند.

جهان را همانند یک میهمانی تصور کنید. میهمانان عادی که یکدیگر را نمی شناسند با سرعت و بدون هیچ توجهی از کنار یکدیگر رد می شوند. اما میهمانان مشهور و اشخاص مهم، گروه هایی از مردم (بوزن های هیگز) را به دور خود جذب می کنند و در نتیجه سرعت حرکت آنها در اتاق کند خواهد شد.

سرعت حرکت ذرات در میدان هیگز هم بسیار شبیه به این داستان است. برخی ذرات معین، گروه بزرگتری از بوزون های هیگز را جذب می کنند و جرم بیشتری هم پیدا خواهند کرد.

ذره هیگز که تا کنون فقط یک موضوع تئوری بوده است، برای اولین بار در سال ۱۹۶۴ توسط شش فیزیکدان وارد فرضیات علمی شد، که یکی از آنها Briton Peter Higgs بود. اما جستجو برای یافتن این ذره فرضی از اوایل دهه 1980 شروع شد. این آزمایشات ابتدا در Fermilab و با استفاده از برخورد دهنده Tevatron در نزدیکی شیکاگو انجام می شدند و امروزه در CERN با دستگاهی شبیه به آن (ولی بسیار بزرگتر) دنبال می شوند. اما تمرکز عمده بر این ذره، از سال ۲۰۱۰ و با آغاز کار LHC، شکل گرفت.

  ذره بوزون کی و کجا و چگونه کشف شد؟


این ذره در روز چهار شنبه 14/4/91 توسط فیزیکدان ها در آزمایشگاه فیزیک هسته ای اروپا(سرن)در نزدیکی شهر ژنو سوئیس  کشف شد که یکی از بزرگترین رازهای علم را بر ملا کرد و شاید به انتظاری که نیم قرن می رفت پایان داد.
انرژی این ذره در محدوده بین ۱۱۵ تا ۱۵۲ گیگاالکترون ولت است برابر گزارش سخنگوی آزمایش سی-ام-سی چگونگی یافتن آثار واپاشی های مرتبط با ذره بوزون هیگز و تعیین پراکندگی آماری و دقت این آزمایش هاست. در این آزمایشگاه پژوهشگران فیزیک هسته ای برخورد ذرات را در (LHC) به ۸ تراالکترون ولت رساندند زیرا در برخوردهای پرانرژی احتمال یافتن ذره بوزون هیگز بیشتر بود و نتیجه آزمایش ها با حدود  اعتماد۹۹/۹۹ درصد به دست آمد.

مدل استاندارد چیست؟

مدل استاندارد در علم فیزیک جایگاهی همانند نظریه تکامل در علم زیست شناسی دارد. این تئوری بهترین توضیح و تفسیری است که فیزیکدانان درباره چگونگی کنار هم قرار گرفتن بلوک های سازنده جهان توانسته اند ارائه کنند. این تئوری شرح می دهد که چگونه ۱۲ ذره بنیادی توسط چهار نیروی اصلی کنترل می شوند.

نکته: البته بسیاری از منابع فیزیک تعداد این ذرات بنیادی در مدل استاندارد را به شکل دقیق تر و جزئی تر، به این صورت تقسیم بندی می کنند: ۱۲ لپتون، ۳۶ کوارک (و آنتی کوارک)، ۱۲ ذره واسطه و ذره هیگز. یعنی جمعا ۶۱ ذره.


اما جهان هستی جای بسیار بزرگی است و مدل استاندارد تنها می تواند بخش کوچکی از آن را توضیح دهد. دانشمندان همیشه میان آنچه که ما می توانیم ببینیم و آنچه که باید در واقعیت وجود داشته باشد، یک فاصله و شکاف فرض می کنند. این شکاف باید با چیزی پر شود که ما به درستی آن را نمی شناسیم، که محققان این چیز را ماده تاریک یا Dark Matter می نامند. کهکشان ها نیز با سرعتی بیشتر از نیروهایی که ما می شناسیم و تصور می کنیم بر آنها وارد می شود، در حال دور شدن از یکدیگر هستند. این شکاف دانش نیز با انرژی تاریک یا dark energy پر می شود. اعتقاد بر این است که این جفت تقریبا ناشناخته بیش از ۹۶ درصد جرم و انرژی کیهان را در بر می گیرند.

تایید مدل استاندارد، یا شاید اصلاح آن، می تواند یک گام به جلو برای رسیدن به هدف نهایی فیزیک ( نظریه همه چیز یا theory of everything ) است که ماده تاریک، انرژی تاریک و نیروی جاذبه را در بر می گیرد، چیزی که مدل استاندارد از پس توضیح آن بر نمی آید. این داستان همچنین می تواند نور دانش را حتی بر ایده های مبهم تری همچون امکان وجود جهان های موازی بتاباند.

James Gillies سخنگوی سرن گفته بود همان گونه که نظریات اینشتین در برگیرنده کارهای ایزاک نیوتون بودند و بر پایه آنها بنا شده بودند، چیزی که هزاران فیزیکدان در سرن مشغول انجام آن هستند، همین کار را با نظریات اینشتین خواهد کرد‫.

 منظور از ذرات چیست و ذرات بنیادی یعنی چه؟

کل عالم هستی از دو نوع ذره تشکیل شده ذراتی که اسپین آنها نصف عدد صحیح است و ذراتی که اسپین آنها عدد صحیح است. ذرات نوع اول را فرمیون و ذرات نوع دوم را بوزون می گویند مثلا الکترون و نوترینو و میون و … فرمیون هستند در حالیکه فوتون و بوزون ها و ذرات w بوزون هستند. البته ذره دیگری هم بعنوان باررنگ نام گذاری شده و گلوئون است.
منظور از ذرات بنیادی ذراتی هستند که به ذرات دیگر تجزیه نمی شوند مثلا فوتون و الکترون و کوارک ها و… ذرات بنیادی هستند و به ذرات دیگر تجزیه نمی شوند درحالیکه پروتون و نوترون که ساختار هسته ها هستند ذرات بنیادی نیستند زیرا هریک به  حداقل ۳ ذره بنیادی کوارک تجزیه می شوند  کارمدل استاندارد اینست که این ذرات و نیروهای حاکم بر آنها را معین می کند.


حال که ذرات تشکیل دهنده عالم هستی بوزون و فرمیون هستند انواع نیروهای طبیعت چگونه اند؟


بر اساس مدل استاندارد چهار نوع نیرو در طبیعت وجود دارد یعنی تمام برهم کنش های طبیعت محدود به چهار نیرو است. نیروی گرانشی - نیروی برهم کنش ضعیف - نیروی الکترومغناطیسی - نیروی برهم کنش قوی . 

عامل نیروی گرانش جرم و انرژی است و عامل نیروی برهم کنش ضعیف طعم(کوارک ها و لپتون ها) است و عامل نیروی الکترومغناطیسی بار الکتریکی است و عامل نیروی برهم کنش قوی باررنگ است( گلوئون ها )

جایگاه ذره بوزون هیگز در این مدل کجاست ؟

در مدل استاندارد برای آنکه ذرات بنیادی که ساختار اصلی جهان هستند و عالم هستی از آنها بوجود آمده است جرم داشته باشند می بایست ذره ای به نام بوزون هیگز وجود داشته باشد تا به آنها جرم بدهد یعنی آنها را بوجود آورد در حقیقت  بوزون هیگز ذره ای است که واسطه تبدیل انرژی به جرم است جای این ذره در مدل استاندارد خالی بوده است و ضرورت وجود آن بر طبق این مدل در دهه ۱۹۶4 میلادی (مهرماه ۱۳۴۳) توسط پیتر هیگز پروفسور دانشگاه ادینبورگ انگلستان به طور نظری پیش بینی شد که به منظور قدردانی از تلاش های او این ذره به نام او هیگز نام گذاری شد البته او تنها فیزیکدانی نبود که بوزونی را که به ذرات دیگر جرم می دهد را پیش بینی کند گروه های تحقیقاتی دیگری هم این کار را کردند فکر می کنم دو گروه دیگر هم این کار را کردند و به نتیجه پروفسور هیگز رسیدند به همین دلیل کمیته نوبل نتوانست معین کند که جایزه نوبل را به چه کسی بدهد.

آزمایشگاه فیزیک هسته ای سرن که این ذره در آنجا کشف شد کجاست و نقش دانشمندان ایرانی در آن چیست؟

این آزمایشگاه با سرمایه گذاری چندین کشور من جمله کشور عزیزمان ایران در سرن در نزدیکی شهر ژنو سوئیس ایجاد شده است و از سال ۲۰۰۰میلادی تا کنون عده ای از فیزیک دانان کشورمان از طریق پژوهشکده ذرات و شتابگرها در پژوهشگاه دانش های بنیادی(IPM)تهران در این پروژه عظیم بین المللی مشارکت کرده اند و تعدادی از دانشمندان فیزیک ایران نیز درآن آزمایشگاه به کار تحقیقاتی و پژوهش می پردازند

ذره کوب (برخورد دهنده) بزرگ یا LHC چیست؟

به گمانم جواب این سوال را خوانندگان نارنجی از خیلی وقت قبل می دانند و آگاهی خوبی نسبت به آن دارند. برخورد دهنده بزرگ سرن یا Large Hadron Collider در واقع بزرگترین و قدرتمند ترین دستگاه جداکننده ذرات در جهان است. LHC از یک لوله حلقوی ۲۷ کیلومتری در عمق ۱۰۰ متری زمین میان فرانسه و سوئیس تشکیل شده است. ساخت این مجموعه عظیم بیش از ۱۰ میلیارد دلار هزینه در بر داشته است.

دو باریکه از پروتون ها در جهت مخالف یکدیگر درون این لوله عظیم به حرکت در می آیند و سپس با یکدیگر برخورد می کنند تا میلیون ها ذره در هر ثانیه ایجاد شود. و این واکنش، شرایطی شبیه ثانیه اول بیگ بنگ را شبیه سازی خواهد کرد، همان زمانی که به اعتقاد فیزیکدان ها میدان هیگز روشن شده است.

هم اکنون حجم بسیار عظیمی از داده ها طی آزمایشات سرن در کامپیوترهای این مرکز جمع آوری شده است. اطلاعاتی از تریلیون ها برخورد انجام شده که هر کدام نور کوچکی بودند برای افشای ذره بنیادین جهان هستی: بوزون هیگز. البته این فرآیند شکار ذره خدا، کاری کند و بسیار زمان بر بوده است.

 آستانه اثبات این ذره کجاست؟

دانشمندان برای دستیابی به این اکتشاف، برای خود هدفی از میزان قطعیت و اطمینان گذاشته بودند که به آن 5sigma می گویند. یعنی اینکه تنها با احتمال یک در ۹ تریلیون، نتیجه گیری آنها از دیتاهای جمع آوری شده از ذره کوب (برخورد دهنده) می تواند یک اتفاق و اشتباه آماری باشد.

از زمان شروع به کار سرن در سال ۲۰۱۰ دو تیم کاملا مجزا با نام های ATLAS و CMS به طور هم زمان کار بر روی هیگز را شروع کرده بودند. و اکنون دانشمندان سرن برای اطمینان از نتیجه گیری شان، دو گروه مستقل از اطلاعات کامل را در اختیار دارند و این، دقت کار را از آستانه آماری مورد نظر هم بالاتر برده است.

 

چرا پیدا کردن بوزون هیگز اینقدر اهمیت دارد؟

 در حالی که کشف بوزون هیگز هم نمی تواند همه آنچه را که درباره چگونگی کارکرد جهان هستی نیاز داریم، به ما بگوید؛ اما می تواند یک حفره عظیم در مدل استاندارد را که بیش از ۵۰ سال خالی مانده بود، پر کند. مارتین آرچر فیزیکدان کالج سلطنتی لندن می گوید:

بوزون هیگز در واقع آخرین تکه گمشده از درک فعلی ما از بنیادی ترین ذات و جوهره جهان هستی است. و اکنون به لطف LHC ما قادر هستیم که مربع کنار این گزینه را تیک بزنیم: این شیوه ای است که جهان کار می کند، یا حداقل ما فکر می کنیم این گونه کار می کند.

در واقع این شروع یا پایان چیزی نیست، بلکه فقط درباره اینکه ما به صورت عملی درباره جهان و چگونگی اش چه بگوییم، می تواند به یاری ما بیاید و چیزهای زیادی برای گفتن داشته باشد.
گوردون کن، مدیر فیزیک نظری -مرکز میشیگان اضافه می کند که یافتن شواهدی درباره بوزون هیگز می تواند «یک موفقیت بسیار شگفت انگیز برای دانش و برای انسان در چهار قرن اخیر باشد.»

 اعطای جایزه نوبل

آکادمی سلطنتی علوم سوئد روز سه‌شنبه جایزه نوبل فیزیک را به «فرانسوا آنگلر» از بلژیک و «پیتر هیگز» از بریتانیا اهدا کرد.
این دو دانشمند در سال ۱۹۶۴ در آزمایشگاه خود در ژنو سوئیس از لحاظ نظری به این نتیجه رسیدند که ذره‌ای به نام «بوزون هیگز» وجود دارد که باعث وجود جرم در ماده می‌شود.

تصمیم برای اعطای نوبل فیزیک به این دو فیزیکدان در همان روز سه‌شنبه و به اتفاق آرا توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد گرفته شده است. «فرانسوا آنگلر» استاد در دانشگاه آزاد بروکسل و «پیتر هیگز» پروفسور در دانشگاه ادینبورگ است.

پیتر هیگز به هنگام دریافت این جایزه گفت: «امیدوارم این قدردانی که از علوم پایه شده است آگاهی عمومی نسبت به اهمیت پژوهش‌هایی که سود مستقیم آنها هنوز مشخص نیست را افزایش دهد.»
به گفته آنان، «ذره خدا» را باید مانند شیره چسبناکی فرض کرد که باعث می‌شود دیگر مواد سازنده جهان هستی به هم چسبیده و حرکت‌شان کندتر شده و تشکیل اتم بدهند.

چرا به بوزون هیگز، ذره خدا می گویند؟

نام مستعار جالب ذره خدا (God Particle) برای این ذره گریزان، توسط دانشمند برنده جایزه نوبل، لئون لدرمن برای عنوان کتابش انتخاب شد. البته وی به مزاح می گوید ابتدا می خواسته نام آن را ذره نفرین شده (Goddamn Particle) بگذارد، زیرا هیچ کس نمی توانسته آن را پیدا کند!

وی دلیل انتخاب آن را اهمیت بسیار فراوان آن می داند، زیرا طبق نظریات علمی، این ذره همه جا را در بر گرفته و تمام فضا و کیهان را پوشانده است.

به گفته دانشمندان دلیل اصلی نام گذاری «ذرۀ خدا» یا بوزون هیگز بیشتر به شوخی شبیه است و نباید آن را جدی گرفت. داستان از این قرار است که لئون لدرمن، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل فیزیک ۱۹۸۸ کتابی می‌نویسد در سال ۱۹۹۴ در باره‌ی ذره‌ی “هیگز” و در آن شرح می‌دهد که با همه‌ی کوشش‌هایی که فیزیک‌دانان کرده‌اند تا چه اندازه به دام انداختن این ذره سخت است.  عنوان کتاب را هم به انگلیسی می‌گذارد «The Goddamn Particle» یعنی «ذره‌ی لعنتی». ناشر کتاب به این عنوان ایراد می‌گیرد که «لعنتی» چندان جالب نیست و «Goddamn» که در انگلیسی به معنای لعنتی است را کوتاه می‌کند و به «God» تبدیل می‌کند، یعنی «خدا». پس می‌بینید که چطور پای ذره خدا به وسط می‌آید، ذره ای که مسئول جرم دار شدن ماده است!!!

 دانشمندان چگونه به دنبال بوزون هیگز می گشتند؟


در هجده ماه گذشته دانشمندان جستجو برای ذره هیگز را با به هم کوبیدن پروتون ها با انرژی بسیار بالا در ذره کوب (برخورد دهنده) ۱۰ میلیارد دلاری که در مرکز سرن ژنو قرار دارد، ادامه داده اند. درون LHC که ۱۰۰ متر زیر زمین بوده و یک تونل ۲۷ کیلومتری است و قویترین برخورد دهنده ای است که تا کنون ساخته شده، تصادم پروتون های پر انرژی، مجموعه ای از ذرات کوچکتر را پدید می آورد که دانشمندان تمام آنها را بررسی می کنند و به دنبال یک نشانه می گردند که وجود بوزون هیگز را نشان دهد.

آرچر می گوید: «شما تنها امیدوارید که یک جایی در این تصادم ها چیزی را ببینید... شاید به نوعی یک اتفاق آماری.» در واقع بوزون های هیگز بسیار فرّارند، لحظه ای به وجود می آیند و بلافاصله به سرعت نابود می شوند. به گفته آرچر، دانشمندان در سرن تنها می توانند بازمانده های فراپاشی بوزون هیگز را مشاهده کنند.

نظر پروفسور هاوکینگ

پروفسور استیون هاوکینگ هشدار داد: بوزون هیگز معروف به ذره خدا که در سال ۲۰۱۳ جایزه نوبل فیزیک به آن اختصاص یافت این پتانسیل را دارد که جهان را نابود سازد.

استاد سابق دانشگاه کمبریج انگلیس گفت: «بوزون هیگز» (معروف به ذره خدا) در سطوح بسیار بالای انرژی می تواند باعث نابودی ناگهانی فضا و زمان شود. وی افزود: درصورتیکه دانشمندان، بوزون هیگز را تحت فشار زیاد قرار دهند می تواند موجب بروز یک تاخیر خلاء فاجعه بار شود. هاوکینگ گفت: بروز چنین فاجعه ای در حال حاضر بسیار بعید است زیرا فیزیکدانان اکنون از یک شتاب دهنده ذرات به اندازه کافی بزرگ برای انجام این آزمایش برخوردار نیستند.

این فیزیکدان نظری، افکار خود را در مورد بوزون هیگز در مقدمه یک کتاب جدید با عنوان «Starmus» نوشته است؛ این کتاب جمع آوری از سخنرانی های دانشمندان و ستاره شناسان از جمله «نیل آرمسترانگ»، «باز آلدرین»، «ملکه گیتاریست برایان» است. پروفسور هاوکینگ در این کتاب نوشته است: پتانسیل هیگز دارای ویژگی های نگران کننده است به صورتی که جهان می تواند با یک حباب از خلاء واقعی که با سرعت نور در حال گسترش است تحت یک فروپاشی فاجعه بار قرار گیرد. این اتفاق می تواند در هر زمانی بیافتد و ما از وقوع آن مطلع نخواهیم شد.

 

 

منابع:

-         ذره بوزون هیگز—سایت بیست

-         هاوکینگ: «ذره خدا» پتانسیل ِنابودی جهان را دارد!

-   هیگز (ذره خدا ) چیست؟مصاحبه اختصاصی روابط عمومی دانشگاه صنعتی شاهرود پیرامون ذره هیگز با پروفسور علی اکبر رجبی استاد فیزیک هسته ای

ذره بوزون هیگز چیست؟- سایت آکا ایران- با تشکر از کمک های علمی و راهنمایی های خانم دکتر رحمانی پور، دکترای فیزیک گرایش ذرات بنیادی



تاريخ : ۱۳٩٤/٤/۱۳ | ۱۱:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : دکتر سید محمود میرافضلی سریزدی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.