پیرو مطلبی که در باره بوزون هیگز منتشر شد به این فکر افتادم که کوچکترین موجودات زنده ، چه اندازه ای دارند. به نظر می رسد ریزترین موجودات زنده، ویروسها هستند.  برخی  بیولو‍ژیستها  به این دلیل که این موجودات نمی توانند خودشان تکثیر شوند و همواره به یک میزبان دارند آنها را جزو موجودات زنده نمی دانند ولی برخی دیگر عقیده دارند که آنها می تونااد ژنوم میزبان خودر ا اشغال و همه چیز را به سود خود مدیریت کنند . پس چون هوشیار و مدیر هستند پس زنده هستند!!

از این که بگذریم بحث اندازه ها محور اصلی این نوشتار است.

ریزترین ویروس شناخته شده ویروسهای خانواده پاروویریده هستند. قطر یک پاروویروس حدود 18 نانومتر برآورد شده است.

هر نانومتر معادل است با یک میلیاردم متر. به عبارت دیگر هر اینج معادل است با 25 میلیون نانومتر.

برای اینکه امکان مقایسه بهتر فراهم شود به باکتری ایکولای اشاره می کنیم.


یک باکتری ای کولای حدود 2000 نانومتر طول و 500 نانومتر عرض دارد یعنی چیزی بین 100 تا 150 برابر یک پاروویروس

باز هم برای اینکه فهم موضوع راحت تر باشد ، به یک مو اشاره می کنیم. یک تار مو حدود 17 تا 18 هزار نانومتر طول دارد یعنی حدود 8 برابر یک میکروب ای کولای و 1800 تا 2000 برابر یک پاروویروس

همانطور که گفته شد قطر کوچکترین ویروس مثل پاروویروس حدود 18 نانومتر است. به همین ترتیب قطر کوچکترین باکتری که از خانواده مایکوپلاسماهاست حدود 150 نانومتر برآورد شده است.

کوچکترین DNA ویروس، هپادنا ویروسها هستند مثل ویروس هپاتیت B که اندازه آنها، 42 نانومتر است.

بزرگترین ویروس شناخته شده مگاویروس Megavirus متعلق به خانواده میمی ویروسهاست Mimivirus (APMV).. قطر کپسید پروتئینی این ویروس بالغ بر 440 نانومتر برآورد شده است

بزرگترین باکتری شناخته شده  Thiomargarita namibiensis است که حدود 0.1 تا 0.3 میلیمتر قطر دارد و گهگاه تا 0.75 میلیمتر هم رشد می کند و به این ترتیب با چشم غیر مسلح نیز می توان آن را دید!!!

آیا ویروسها از همه کوچکترند.

خیلی ها عقیده دارند که ویروسها کوچکترین موجودات زنده هستند ولی برخی عقیده دارند که از ویروسها کوچکتر هم ، اشکالی از حیات وجود دارد. ویرویون virion ها موجوداتی هستند که فقط از یک رشته RNA یا DNA که با یک پوسته پروتئینی احاطه شده اند تشکیل شده اند .در واقع اینها ساده ترین اشکال ویروسی تلقی می شوند و احتمالا ساده ترین شکل حیات.  این موجودات نیز می تواند سبب ایجاد برخی بیماریها می  شوند.

باز هم کوچکتر

آیا می توان کوچکتر از ویریونها هم تصور کرد؟ جواب مثبت است. امروزه موجوداتی یافت شده است به نام پریونها prions . این موجودات فاقد DNA یا RNA هستند ولی جالب است که قادر هستند سبب ایجاد بیماریهای بسیار مهمی همچون بیماری جنون گاوی شوند. برخی از دانشمندان اینها را جزو موجودات زنده نمی دانند بلکه انها را ملکولهای پروتئینی بیماریزا می دانند. آنها به صورت اساسی با ویروسها و یوریونها اختلاف دارند و حد وسط بین زنجیرهای کوتاه اسید آمینه ای  یافته شده در سوپ بنیادین   و ساده ترین اشکال ویروسی هستند و لذا برخی با استفاده از اینها سعی کرده اند تا  تئوری ملکولهای خود تکثیر self-replicating molecules را تقویت کنند.

آبیو‍ژنزیس

اگر عقیده آبیوژنز را مورد توجه قرار دهید ، تا حدی اهمیت آنچه در بالا گفته شد بیشتر واضح می شود. آنچه در تمامی ازمایشات انجام شده در 50 تا 80 سال اخیر حاصل شده چیزی جزو چند زنجیره کوتاه اسید امینه نبوده است. دانشمندان نتوانسته اند ایجاد زنجیرهای حیاتی مثل RNA یا DNA را در این محیطهای آزمایشگاهی ثابت کنند . این بماند. آنها  حتی نتوانسته اند ایجاد ملکولهای پروتئینی بسیار ساده تر مثل پریونها را نشان دهند. وقتی اینگونه است چگونه می توان باور کرد که یک ملکول  پروتئینی باهوش و بیماریزا به صورت خود بخود پدید بیاید، چگونه می توان باور کرد که یک زنجیره حیاتی بوجود بیاید، چگونه می توان باور کرد و در آزمایشگااه اثبات کرد که این ملکولها در کنار هم جمع شوند و یک ویروس بسیار ساده مثل پاروویروسها را به وجود بیاورند،

چگونه می توان باور کرد که از تکثیر پی در پی این ویروسها، ویروسهای بزرگتر و پیچیده تر و سپس باکتریها پدید امده باشند،

چگونه می توان باور کرد که این ویروسها در اثر تکثیر پی در پی و قرار گرفتن در شرایط متفاوت به باکتریها تبدیل شوند،

ایجاد سلولهای پیچیده را باید چگونه توجیه کرد؟ مگر شهر هرت است؟ کسانی که سنگ فرگشت و تحولات و تطورات و فرگشت موجودات ساده به پیچیده را بر سینه می زنند باید توجه داشته باشند که بالاخره ممکن است یک نفر برود از نزدیک  اینهمه تفاوت را مشاهده کند.  برایاینکه تفاوتها را ببینیم بهترین کار مشاهدات الکترونی و ملکولی است . در این نوشتار برخی از تصاویر ویروسها و ملکولهای حیاتی را منتشر کرده ام تا دوستان به صورت دقیقتر متوجه شوند که چقدر بین این موجودات فاصله وجود دارد و موضوع فقط موتاسیون یا عدم موتاسیون یک یا چند ‍ژن نیست  و نمی توان حتی با پدیده هایی ژنتیکی مثل دوبرابر کردن زنها آنهم در محیطهای ازمایشگاهی یک موجود ساده را به موجود پیچیده تر تبدیل کرد و آن موجود زنده بماند و تکثیر کند. ایجاد تمامی این موجودات چه بوزن هیگز که در مقاله قبلی به آن اشاره شد و چه ایجاد  ویورسها یا باکتریهای ساده بدون طراحی هوشمند و بدون یک خالق علیم امکان پذیر نیست طراحی هوشهمند و اعتقاد به یک خای بزرگ و وفوق هوشمند تنها راه توجیه اینهمه موجود زنده ریز  درشت در جهان است و کسانی که به راههای دیگر می روند جز گمراهی و تمسخر اهل علم نتیجه ای حاصل نمی کنند.



تاريخ : ۱۳٩٤/٤/٢٤ | ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : دکتر سید محمود میرافضلی سریزدی | نظرات ()