جوایز داروین به جوایز کنایه‌آمیزی گفته‌می‌شود که به افرادی اعطا می‌شود که با مرگ یا عقیم‌کردن خود (توسط کارهای ابلهانه)، خود را از مسیر تکامل انسان‌ها خارج می‌کنند و به این ترتیب به مرغوبیت ژنانسان‌ها در طی فرایند تکامل کمک می‌کنند. بحث و گفتگو در باره این جوایز ابتدا در بحثی در یک گروه خبری  اینترنتی در حوالی سال ۱۹۸۵ آغاز شدند. با راه‌اندازی وب‌گاه در سال ۱۹۹۳ و سلسله کتاب‌هایی در سال ۲۰۰۰ توسط وندی نورث‌کات این جایزه حالتی رسمی‌تر یافت. وندی نورتکات دانشمند امریکایی در سال 1985 جایزه داروین را بنیانگذاری کرد که فقط به احمقانه ترین رفتاری که موجب مرگ شوند اختصاص می‌یابد. این جایزه بلافاصله در میان دوستداران طنز سیاه در سراسر جهان طرفداران بی شماری پیدا کرد.
برندگان این جایزه از طریق نظر سنجی اینترنتی انتخاب می‌شوند.

بیانیه این جایزه به این شرح است:[۱]

با الهام از چارلز داروین، جوایز داروین یاد و خاطره افرادی را که با ایثار جان خودشان از مجموعه ژن‌های ما پاسبانی کردند گرامی‌می‌دارد. برندگان جایزه داروین خودشان را با غیرعادی‌ترین کارهای ابلهانه از بین بردند و به این‌ترتیب امکان بقای درازمدت گونه انسان‌ها را بالا بردند.

 In the spirit of Charles Darwin, the Darwin Awards commemorate individuals who protect our gene pool by making the ultimate sacrifice of their own lives. Darwin Award winners eliminate themselves in an extraordinarily idiotic manner, thereby improving our species' chances of long-term survival.


برخی از برندگان جایزه داروین در سالهای قبل

جایزه داروین همه ساله به احمقانه ترین مرگها در جهان اختصاص می یابد . جایزه داروین در سال 2003 به یک برزیلی که برای تست نشتی گاز از فندک استفاده کرد و در سال 1987 به کسی که برای فیلمبرداری از یک چترباز بدون داشتن چتر خود را از هواپیما به پایین پرتاب کرد، تعلق گرفت.

 از دیگر کسانی که این جایزه را دریافت کردند می توان به یک شیشه ساز که برای آزمایش مقاومت آن خود را محکم به طرف شیشه پرتاب کرد و از طبقه بیست و چهارم پایین افتاد اشاره کرد!!!!

این جایزه در سال 2009 به دو سارق بلژیکی اهدا شد. روزنامه اینترنتی روسی لنتا  می‌نویسد: این دو دزد بی دست و پا قصد داشتند برای سرقت پول از دستگاه عابر بانکی در شهر دینان از مواد منفجره استفاده کنند اما خودشان بر اثر انفجار قوی جانشان را از دست دادند.
بنا به این گزارش مکان دوم به شان مونترو امریکایی اختصاص یافته که پس از گیر افتادن در راه بندان از خودرو خود خارج شده تا مکان مناسبی برای قضای حاجت پیدا کند اما متوجه نشده که در یک جای مرتفع ایستاده و در نهایت بر اثر از دست دادن تعادل سقوط کرده و جان سپرده است.

مکان سوم به روزانا تیپت از ایالت کارولینای امریکا تعلق دارد که بدون توجه به هشدارها قصد داشته با موتور سه چرخه از عرض رودخانه خروشانی عبور کند. پلیس موفق شد او را نجات دهد اما وی دوباره به داخل آب برگشته تا موتور خود را خارج کند و در نتیجه غرق شده است.

 

برندگان سال 2013

در نظر سنجی اینترنتی در سایت جوایز داروین  بیشترین امتیاز در سال 2013 به خبرنگار  26 ساله انگلیسی Lee Halpin داده شده است. او برای درک سختی های زندگی افراد کارتن خواب در شهر نیوکاسل تصمیم می گیرد این سبک زندگی را شخصا تجربه کند . او را سه روز پس از خداحافظی از خانواده و دوستانش ، به صورت یخ زذه در خیابانهای شهر نیوکاسل پیدا کردند.( لینک خبر)

رتبه بعد به مکانیک برزیلی سرجیو روزا تعلق گرفت که یک تانکر بنزین را جوشکاری کرده بود!!! انفجار این تانکر او را 400 متر آن طرفتر پرتاب کرد!!(لینک خبر) 




 تنها کسی که زنده ماند!!!

 همانگونه که ذکر شد جایزه "داروین" معمولا به کسانی اعطا می شود که در یک رویداد شگفت آور و احمقانه مرده باشند..!!!

پس این جایزه معمولا به افراد مرده داده می شود. برای مثال در سال 1996 این جایزه به یک گروهبان نیروی هوایی ایالات متحده داده شد.او یک موتور جت را به وانت خود وصل کرده و آنرا روشن کرد..!! نتیجه چه شد؟ او را در ارتفاع 1200 متری بالای جاده پیدا کردند،در حالی که به صخره ای کوبیده شده بود..!

 اما شاید تنها فرد زنده ای که این جایزه را برده " لری واترز" اهل لس آنجلس باشد.!

اگر چه "واترز" به طرز غیرقابل باوری در هنگام اعطای جایزه زنده بود، ولی کار او احمقانه ترین عمل در سال 1997 هم نام گرفت.

 واترز از کودکی عاشق پرواز بود،هنگامی که از دبیرستان فارغ التحصیل شد، آرزو داشت که به نیروی هوایی بپیوندد و امیدوار بود که خلبان نیروی هوایی شود، ولی از بخت بد، دید کم چشمانش باعث مردود شدن او در امتحانات پزشکی گردید.

 ناگهان یک روز واترز تصمیم گرفت که پرواز کند...!!!! او به یک فروشگاه محلی فروش وسایل دریایی رفت و 45 بادکنک و یک کپسول گاز هلیم خرید.بادکنکها وقتی کاملا باد می شدند قطرشان حدود یک متر می شد.او آنها را به هم بست و با یک تسمه به یک صندلی راحتی بزرگ متصل نمود،صندلی را هم با چیزی شبیه لنگر به سپر اتومبیل خودش وصل کرد..!سپس بادکنکها را باد کرد.یک ساندویچ، شش قوطی نوشیدنی و یک هفت تیر برداشت تا زمانی که خواست پایین بیاید به بادکنکها شلیک کند و سپس در صندلی راحتی لمید.او پیش خود فکر کرده بود که پس از بریدن طناب به آرامی تا 120متری ارتفاع گرفته و پس از چند ساعت هم پایین می آید.

ولی به همین سادگیها هم نبود چون به محض بریدن طناب، توپ به آسمان پرتاب شد.!! و پس از چند لحظه در ارتفاع 3230متری شهر لس آنجلس را می دید..!از آن ارتفاع دیگر نمی توانست به بادکنکها شلیک کند، چون امکان از دست رفتن تعادل وسیله پروازیش وجود داشت. او نگاهی به پایین کرد ، با خود گفت: "اوه خدای من دردسر.!" ،برای بیش از 12 ساعت همان جا ایستاده بود. احساس سرما و ترس می کرد بعد از مدت زمانی که به نظر خیلی طولانی می آمد به سمت یکی از دالانهای هوایی فرودگاه بین المللی لس آنجلس منحرف شد.

یک خلبان یونایتد ایرلاینز، نخستین کسی بود که او را دید و به برج کنترل پیغام فرستاد:"برج کنترل،برج کنترل، من هم اکنون از کنار شخصی گذشتم که روی صندلی راحتی نشسته بود و یک هفت تیر هم در دستش بود..!!"برج مراقبت از آنچه در بالای فرودگاه بود اطمینان حاصل کرد و سپس دستور وضعیت اضطراری را صادر نمود.یک بالگرد اطلاعات مقدماتی را کسب نمود.شب به پایان رسید و باد از طرف دریا شروع به وزیدن کرد و واترز را که به سمت اقیانوس میرفت به طرف ساحل کشاند.پس از مدتی بالگرد برگشت در حالی که واترز هم همراه آنان بود.

یکی از خدمه جستجو و نجات گفت:"او زیاد هم در خطر نبود، مشکل ما نزدیک شدن به او بود.زیرا با نزدیک شدن ما ، باد ملخ بالگرد او را به کنار میزد.در نهایت بالگرد در بالای سر او موقعیت گرفت و طناب نجاتی را پایین دادیم و واترز پس از تقلای زیاد طناب را گرفت."

 واترز دوباره پایش به زمین رسید. او مدتی در زندان بود.در حالی که دستبندی آهنی به دستانش بود،گزارشگری از او سوال کرد که چرا این کار را انجام داده است؟ واترز کمی مکث کرد و جوابی گفت:" یک مرد که نمی تواند فقط یکجا بنشیند..!!!"(ماهنامه صنایع هواپیمایی-آبان 1379)

 ارتباط جایزه داروین با نظریه داروین

کسانی که دست اندر کار این جایزه هستند به مجموعه ژنهایی تحت عنوان ژنهای اختلال در قضاوت "judgement impairment genes" اشاره می کنندآنها می گویند کسانی که به نحو اجمقانه می میرند دارای چنین ژنی هستند و با مرگ انها ژن حماقت از میان ذخیره ژنی بشر حذف می شود و شانس بشر برای بقا افزایش می یابد!!!واضح است که اصولا چنین ژنهایی وجود ندارد و این اصطلاح فقط در سایت جایزه داروین و برای این موضوع به صورت کاملا طنز آمیز به کار رفته ولی اگر به طور واقعی به مطلب نگاه کنیم می توانیم درک کنیم که آنها حماقت را یکی از معضلات بشر و کوتاه کننده عمر او می دانند. جالب اینجاست که طرفداران نظریه داروین علی رغم اشکالات فراوان به این نظریه توقع دارند مردم جهان این ایده را به همین شکل و با این همه اشکال و مسائل حل نشده به صورت یک نظریه خیلی محکم بپذیرند و احمقانه تر اینکه ملحدین و منکرین وجود خدا به استناد این نظریه نیم بند خدای بزرگ و خلاق جهان آفرین را به این همه کمالات ثبوتیه ندیده می گیرند و ادعا می کنند که جهان خدایی ندارد. این مطلب مستقیما این جمله البرت اینشتین را در ذهن متبادر می کند که گفت: 

"Only two things are infinite-the universe and human stupidity, and I'm not so sure about the universe." -Albert Einstein

ترجمه: دو چیز در این جهان حد و مرز ندارند : جهان هستی و حماقت بشر و البته من در باره بی حد و مرز بودن جهان هستی شک دارم!!!!

از قضا، خانم وندی نورتکات در مقدمه یکی از کتب خویش به این جمله اشاره کرده است.

وندی نورتکات Wendy Northcutt ، بنیانگذار جایزه داروین

وندی نورتکات آمریکایی و متولد 1963 است. او از دانشگاه برکلی در رشته مولکولار بیولوژی فارغ التحصیل شده است و از همان شروع به جمع آوری و انتشار تدریجی اخبار و داستانهایی در باره مرگهای احمقانه نمود. او نهایتا در سال 1993 جایزه داروین را بنیان و کمی بعد از آن سایت جایزه داروین را راه اندازی کرد. از آن سال به بعد او سلسله کتابهای و نوشتارهای پرفروشی را با عناوین زیر منتشر نموده است:

 The Darwin Awards: Evolution in Action,

The Darwin Awards 2: Unnatural Selection,

 

The Darwin Awards 3: Survival of the Fittest,

The Darwin Awards 4: Intelligent Design

  The Darwin Awards: Next Evolution

 

 

 

 

 

 جایزه داروین در ادبیات فارسی!!!

سعدی علیه الرحمه شعری دارد که در آن به فردی اشاره می کند که بر روی شاخه ای نشسته و آن را می برد. او می نویسد:

 

یکی بر سر شاخ، بن می برید                   خداوند بستان نگه کرد و دید

 بگفتا گر این مرد بد می کند                    نه با من که با نفس خود می کند

 نصیحت بجای است اگر بشنوی               ضعیفان میفکن به کتف قوی

 که فردا به داور برد خسروی                     گدایی که پیشت نیرزد جوی

 چو خواهی که فردا بوی مهتری                 مکن دشمن خویشتن، کهتری

و ادامه شعر

حضرت سعدی رحمت الله علیه در این شعر اشاره به مفاهیمی فراتر از آنچه در باره جایزه داروین امروزه مطرح است می کند و از جمله آنها منع ظلم و ستم به ناتوانان و همچنین اشاره به سرنوشت تلخ و غمبار ملتهایی است که به دست خویش، افراد فرومایه و پست را بر سریر شاهی می نشانند. آنها با این خطای بزرگ، ناقوس مرگ خویش را به دست خویش می نوازند و بدین وسیله داستان عبرت آموز شبهای مردمان سرزمینهای دیگر می گردند . نکته جالب اینکه در سایت جایزه داروین نیز تصویری وجود دارد که به مصرع اول این شعر اشاره می کند:


 

 

منابع:

ویکی پدیا 



تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱٢ | ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ | نویسنده : دکتر سید محمود میرافضلی سریزدی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.